Επιτραπέζια

Μάνα μάνα

Μανα μανα α μανα
μανιτσαμ’ μανα α μανα
εθαρνα εν η καρδια μ’
ωχ να λεϊ εμεν.
τ’ ομετεα μ’ εθολωσαν
ασιν αροθυμίαν,
ωχ να λεϊ εμεν.

Απελπισμενος ο αχαρον
απελπισμενος ο αχαρον
επιγα σον γιατρον
ωχ να λεϊ εμεν.
Ατος αμον ντο ειδε με
ετερνεν τον Θεον,
ωχ να λεϊ εμεν.

Την ψυ μ’ ερθαν να παιρνε,
εσεν πα κι πονουν,
ωχ να λεϊ εμεν.
Ολοερα σο ματεα μ’
ολοερα σο ματεα μ’
αγγελ μανα πετουν,
ωχ να λεϊ εμεν.

Το χερι σ’ μανα δωσ’ μα
το χερι σ’ μανα δωσ’ μα
ας κλεισκουμε φιλω
και εσεν ευχαριστω.
Τ’ οματεα μ’ ελα
κλειδα κι ας αποχαιρετω
κι ας παγω σον Θεον.

Σα κρεβατεα μανα κειμαι (να λει εμεν)

Σα κρεβατεα μανα κειμαι
Και πονω, και πονω
Και του χρονου αηκα ωρας
Κι θα ζω, κι θα ζω


Να λει εμεν να λει εμεν


Ερχουνταν γιατροι μανιτσαμ’
Και τερουν, και τερουν
Και ας’ εμον τον πονον μανα
Κι εγροικουν, κι εγροικουν


Να λει εμεν να λει εμεν


Νουντζω μανα τα παιδιαμ’
Την γαρημ’, την γαρημ’
Ετελεθεν η καρδιαμ’
Βγαιν’ η ψυμ’, βγαιν’ η ψυμ’

Μάνα σ’ εσον την μνήμην

ατωρα που θα εσερουσνε
εσυ πα ολιγα χρονια
μανιτσαμ’ εφυγες νωρις
ασι ζωην με πονια.
θα ζεις απες σην ψυν εμουν
οσα κι αν ζουμε χρονια
κι εσεν παντα θυμουντανε
παιδια και εγγονια.
κι εχαρες οσον επρεπεν
επεταξες σα ουρανια
κι εσεγκες τι αγγελ φτεραν
μανα γλυκεσα μανα.

θα ζεις απες…
μ’ ολια τα ανθρωπιας σις
θα σκουμες και κοιμουμες
κι εναν μανιτσαν αγγελον
σο ψοπον θα θυμουμες

θα ζεις απες….
τα διερμενειας ειν τεσαν
γλυκολαλον καμπαναν
και τα ευχας τρανταφυλλαν
μανα γλυκεσα μαναν.

θα ζεις απες…..
και λαφρυν το χωμαν
ντο σκεπας τ’εμορφον το κορμοπος
και ο αντρα σις οσον θα ζει
θ’ αφτειν το καντιλοπος.
θα ζεις απες….

Να εινεσαι τρανταφυλλον

Να εινεσε τρανταφυλον

σο σεριμ να κρατοσε

οντες θελω μυρησκουμε
οντες θελω φυλοσε

Αν θες πουλιμ παντα να ζω

και παντα να λελευσμε(ή ελεπσμεν)

με το γλυκο την καλατσησ

τεμον εισαι να λεσμε

Και το αλλο

την καρδιαμ θα σχιζατω(δις)

εχω δυο καρδιας(δις)

σ’ενα θα βαλω τα καημους(δις)

σ’αλλο τα αροθυμιας(δις)

ρεφρεν
το αιμαν νερο κινετε

οι ρωμεοι κι τουρκευνε

ο (αδερφο τον αδερφο παντα θα αραευνε)(δις)

πουλοπαμ ταξιδιαρικα(δις)

εναν μενεμαν φερτε(δις)

τα κιρουκαμ κιο αδερφομ(δις)

αν ζουνε σεμεν πετε(δις)

ρεφρεν
το αιμαν νερο κινετε

οι ρωμεοι κι τουρκευνε

ο (αδερφο τον αδερφο παντα θα αραευνε)(δις)

Τα καημους τη ξενιτειας

Τα καημους τη ξενιτειας
Εφαγαν την ψυμ’
Χωρις μαναν, κυρ κι αδερφεα
Ερημον πουλιν

Τα νεοτηταμ’ σα ξενα
Πως εδεβανε
Πριν την ωραν τα μαλλιαμ’
Ασπρα εντανε

Τα ξενα κατταραμενα
Μιαν κι γελας
Νεος φευς ασην πατριδαν
Γερος οπις πας

Την πατρίδαμ έχασα

Την πατρίδαμ έχασα έκλαψα και πόνεσα
λύουμαι κ’ αρωθυμώ oϊ οϊ οϊ οϊ ν’ ανασπάλω και πορώ (δις)


Μίαν κ’ άλλο σήν ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σήν αυλήμ’
νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)


Τα ταφίαμ έχασα ντ’ έθαψα κ’ενέσπαλα
τεμετέρτς αναστορώ, oϊ οϊ οϊ οϊ και σο ψώπομ’ κουβαλώ (δις)


Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’
νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τ’ ομάτεαμ’ έπλυνα (δις)


Εκκλησίας έρημα Μαναστήρεα ακάντηλα
πόρτας και παράθερα oϊ οϊ οϊ οϊ έπεμναν ακράνοιγα (δις)


Μίαν κ’ άλλο σην ζωήμ’ σο πεγάδιμ’ σην αυλήμ’

νέροπον ας έπινα, oϊ οϊ οϊ οϊ και τα’ ομάτεαμ’ έπλυνα. (δις)

Χριστέ άλλα είπες ανθρώπς

Σόλια τα πλάτη και τη γής

Μικρά μωρά πεινούνε

Άρρωστα στούδαι και πετσίν

Και οι τρανοί τερρούναι(γελούναι)

Χριστέ’ μ άλλα είπες ανθρώπς

Και άλλα ατην εφτάνε

Απάν ση γην μικρά μωρά

Πεινούναι και αποθάναι

Χωρίς φαίν χωρίς νερόν

Κα ξέρνε που να πάνε

Έναν ελπίδαν σο θεόν

Και τ’αλλα όλια χάναι

Χριστέ’ μ…………..

Κλαίνε και ψαλαφούν ψωμί

Γιατρούς για να λαρούντα

Κι ας ση τρανούς κανείς κι ακούει

Πεινασμένα κειμούνταν

Χριστέ’ μ…………..

Το κλάμα νατουν σκίζ και πάει

Σ’όλα τα θάλασσα άκρεα

Και ακούν μονάχα οι φτωχοί

Και κλαίν με μαύρα δάκρεα.

Χριστέ’ μ……………