Ξάν χουρμάδες θέλ’

Ίνας τζοπάνος εβόσκιζεν τα πρόγατα τ’ σ’ έναν ραχίν απάν. Έναν ημέραν τερεί η θάλασσα ήσυχον, άμον γυαλίν, εχαβασλαεύτεν, επούλτσεν τα πρόγατα τ’, εγόρασεν χουρμάδες εσέγκεν άτα σ’ έναν καράβ’ και επήγεν ταξίδ’. Σόν δρόμον εγέντον τρανόν φουρτούναν. Το καράβ’ εκλώστεν τ’ απάν αφκτά και τα χουρμάδας ούλα εκσύγαν σήν θάλασσαν, και ο τζοπάνον τσάτσαλος και περισάντς έρθεν σό χωρίον άτ. Ξάν εγόρασεν πρόγατα κι’ ερχίνεσεν το παλαίν την δουλείαν. Έναν ημέραν ξάν ή θάλασσα ήσυχον και ο τζοπάνον κάθεται από ψηλά και τερεί και νουνίζ’ ντό εχάσεν το βίον άτ. Επέρασεν απ’ εκές ίνας άλλος τζοπάνος και είπεν ατόν:

-Ντό ήσυχον και έμορφον έν η θάλασσα!

-Ναι, είπεν κι’ άτός, ξάν χουρμάδας θέλ’