Τα κωδωνόπα…

Ένας Κρομέτες ασόν Αληθινόν, ασήν Μαχαλάν, για ασά Ζεμπερέκια, καλά ‘κι ξαίρω, επήγεν σόν καλόγερον να ξαβουρέβκεται. Οντάν εσέβεν ‘ς σήν εκκλησίαν απέσ” ο καλόγερον ετέρεσεν, ‘ς σή τσάπολας άτ’ σά μυτία απάν’, είχεν’ από τρία μικρά κωδωνόπα, άσ’ έκείνα ντό βάλνε σοί πετειναρίων τα ποδάρια. Ο καλόγερον εσάσιεψεν και τ’ ομμάτα άτ’ επέμναν ‘ς σά κωδωνόπα, και πριχού αρχίζ’ το ξαβούρεμαν, ερώτεσεν άτον:

-Ντό είναι ατά τα κωδώνια ντό έεις ‘ς σά ποδάρια σ;

-Να έχω την ευχήν σ’, είπεν ατον, ατά φορώ ατα, να κρούγ’νε και να δίγ’νε χαπάρ’ ‘ς σά μυρμήκας να φέβ’νε, να σακουέβνε ασήν στράτα μ’, να μη πατώ ατα, και παίρ’ ατα ‘ς σήν γούλα μ’, τρανόν αμαρτίαν είπαν έμε εν. Ατώρα διπλά εδάσιεψεν ο καλόγερον, εθάρρεσεν έναν τρανόν θεοφοβούμενον άνθρωπον έχ‘ νά ξαβουρέβ. «Κάθκα, είπεν ατον, και πέ με τ’ άμαρτίας ίσ’».

-Δέσποτα μ’, είπεν ατότε ο Κρομέτες, πριχού να λέγω σε τα πολλά και τα τρανά τ’ αμαρτίας ίμ’, ας λέγωσε πρώτα πρώτα πώς ‘ς σό βρακοζών ίμ’ είμαι πίγς, και ‚ς σό σιλάχι μ’ ολίγον μουρτάρτ’ς! ντό να λέγωσε, κορίτσα, παντρεμέντς γαρήδες και χοράδας κανενός χατήρ’ ‘κι εχάλασα.

Ατότε ο καλόγερον μέ τ’ έναν τρανόν χολήν, εκλώστεν κι’ είπεν ατον.

-Εσέκ’ ερίφ, ατότε τα κωδώνα ‘ς σό βρακοζών’ ‘ισ’ έπρεπεν να βάλτς, γιόκ’ς σά τσάπουλας.