Ούλ καλά είμες….

Είνας χωρέτες ας’ σην Κιρισχανάν εκατήβεν ‘ς σην Τραπεζούνταν, ‘ς σον Τσινάρον τον γιατρόν.

Ο γιατρόν είπεν ατόν να φερ’ το κατουρέτσ’ν ατ’, να εξετάζ’ ατό.

Τ’άλλο την ημέραν ο χωρέτες έφερεν ‘ς σον γιατρόν έναν…πεντακοσάρ’ κατουρέτσα!

Ο Τσίναρον, ας’ σου εξέτασεν ατά κ’ ύστερ’να, είπεν ‘ς σον χωρέτεν πως τιδέν ‘ κι έχ και να πάει ‘ς σην δουλείαν ατ’.

Γυρίζ’ ο χωρέτες ‘ς σην Κιρισχαναν και, τόμου κ’ εμπαίν’ ‘ς σ’ ο σπίτ’ν άτ΄, κουίζ την γαρήν ατ:

–                          Παρθένα, γιάβριμ, φώς τ’ ομμάτια σ’! Να εσύ, να η Λισάφ’, να ο Πάντζον, να ο Νικόλας, να εγώ, τιδέν ‘κι έχομε!….Ούλ καλά είμες!…

Αφορισμένον, εκοβάλεσεν ‘ς σον γιατρόν τα κατουρέτσα τ’ ολωνών!