Έναν είδος φαγίν τρώγω!….

Ο ποπά-Χρήστον επροσκάλεσεν τον γούμενον τη Παναγίας τη Σουμελάς σο τραπέζ. Νεστεία έτον, κάποιος ρουσσίαλλης εδώκεν ατόν έναν κουτόπν μάυρον χαβιάρ. Αρ εξέγκεν στίπα λάχανα, ελαίας και το χαβιάρ, να παίρνε απ’ έναν μεζέν με το ρακίν, πριν να τρώγνε. Ο γούμενον εφήκεν ούλια κ’ερούξεν απάν σο χαβιάρ. Τερεί ο ποπάς, πάει το χαβιάρ!

– Άγιε Ηγούμενε, λέει ατόν, φα κι’ασ’ αγούτα τα ελαίας, πολλά νόστιμα είν’…

– Το χαβιάρ πα νόστιμον εν’, λέει ο γούμενον και ξαν αλείφτ’ σο ψωμίν ατ’ και τρώει….

– Τζιάνουμ, θα κακοφαίνεται την ποπαδίαν, ξαν λέει ο μαύρον ο Ποπαχρήστον, εκείνε έλτσεν ατά….

– Τη ποπαδίας το χατίρ τρανόν εν’, δι’ ατόν τσογάπ ο γούμενον, άμαν εγώ λιτοδίαιτος είμαι, και την ημέραν έναν είδος φαγίν τρώγω…

Ασ’ σο χαβιάρ μόνον το τενεκεδένεν το κουτίν επέμνεν σο τραπέζ.