Δεύρο έξω!….

Έναν ημέραν απόγεμαν είχαμε μάθεμαν θρησκευτικά, και από το μάθεμαν εποίνεμας ατό ο μακαρίτης ο Χρυσούλτς’ επειδή έτον πολλά θρήσκος και το ευαγγέλλιον πα έξεραν ατό απ’ έξ να εξηγ’ ατό. Εκείνο την ημέραν το μάθεμαν έτον για τι νυφίους. Ο Χρυσούλτς σίτα εξήγανεν το ευαγγέλιον και σ’ εκείνο το μέρος που έλεγεν «ντο εγνέφ’σαν αργός και’ κι επρόφτασαν τον νυμφίον», κρούει η πόρτα και εμπαίν’ ίνας συμμαθητής εμούν, το όνομαν ατ Ταυλαρίδης. Ο καθηγητής εμούν εθύμωσεν και λεγ’ ατόν «Δεύρο έξω». Γυρίζ’ σ’εμάς μερέαν και λέει μας: «Παιδιά μου, βλέπετε αυτόν τον μαθητή, μοιάζει τις παρθένες που δεν πρόλαβαν τον νυμφίον», και έσυρεν ατόν έξ. Σ’ ατό απάν εφτάει την σκηνήν άθε, πάει συν πόρταν κεκά και σίτα κρούει και σίτα λέει:

–        Τακ, τακ, ποίος είσαι!

–        Ταυλαρίδης.

–        Δεύρο έξω, δεν σε γνωρίζω!