Γράμματα πα μ’ εξέρ!….

Έναν ημέραν η Σόνη τη Παμπούχ’ έλουζεν τον γιόν ατ’ς τον Κωτίκαν. Είστα έτον γομάτα σαπόνα το κιφάλ’ν ατ’ και τα κατσία τ’, ένοιξεν τ’ ομμάτα τ’ κ’ έτζιξαν. Φεύ’ ο Κωτίκας ασ’ σα χέρα τη μάνας ατ’ κ’ εβγαίν’ ας’ σ’ οσπίτ’ αέτς όπως έτον, μα τα σαπόνα, εγδυστός, ση στράταν. Τρέχ η μάρ’σα η μάνα τ’ να πιάν’ ατόν κ’ ελέπ περάν’ απακέσ’ ο σχωρεμένον ο Πέτρον ο δέσκαλον, ο Έσπιελης.

–              Δέσκαλε, λελεύω σε, είπεν η Σόνη, ποίσον ατόν άνθρωπον και μάτσον ατόν γράμματα, πέλκι τρανύν’ κ’ εφτάς ατόν γαμπρόν.

–              Νέτση, Σόνη, είπεν ατήν κι ο Πέτρον ο δέσκαλον, τακ ας τρανύν’ και παίρ’ τη θυγατέρα μ’ και γράμματα πα μ’ εξέρ’.