Ο Λυπηρίδης ο Θόδωρον!…

Ο Λυπηρίδης ο Θόδωρον ας σο Παρτίν έτον αγράμματος, άμαν το τσιμίδ’ν ατ’ εδούλευεν. Έξυπνος, τετραπέρατος και πολλά τίμιος, ‘ς σο χωρίον ούλ’ εποίναν ατόν εχτιπάρ και πάντα ούνταν είχαν κάποιον σοβαρόν δουλείαν, έλεγαν: Ας ερωτούμε τον θείον τον Θόδωρον. Τα λόγια τ’ μετρεμένα κι΄οι χωρέτ’ έκουαν ατόν με το σέβας. Για τ’ ατό εθέλεσαν να εποίναν ατόν Επίτροπον τα’ Εγκλησίας, άμαν ο Θόδωρον ουράντσεν.

–     Εγώ, είπεν, είμαι αγράμματος, επιτροπικήν ‘κι επορώ να εφτάγω.

Οι χωρέτ’ επάτεσαν ποδάρ’ κι’ ο Θόδωρον εγέντον Επίτροπος κι’ Εγκλησίαν είδεν νοικοκύρεμαν και παράδες σην κάσσαν. Οι παιδάντ’ ευχαριστίουνταν να πειράζ’ν ατόν, να λέει ατσέ εκείνος παλαιτικά ιστορία και να γελούνε.Μίαν εμαζεύτανε ούλ’ οι παιδάντ’ κι’ έρθανε ξαν να πειράζ’ν ατόν. Ο Λυπηρίδης εγροίκ’ σεν. Εφέκεν ατ’ς να λένε. Έρθεν κι’ ο ποπάς και παιδάντ’ εζάλτσαν ατόν με τα λόγια τουν. Ο θόδωρον στέρια – στέρια λέει ατσέ:

–     Παιδία, ο δέσκαλον πα αδακά εν. Θα λέγω σας έναν λόγον. Αν ευρήκετ’ ατό, θα κεράζω εγώ το ρακίν, αν ‘κ ευρήκετ’ ατό θα κεράζετε εσείς. Δίγω σας και διορίαν έναν ημέραν, ούς το πουρνά, να νουνίζετε.

–     Καλόν, είπαν οι παιδάντ’. Αν ‘κι λύνομ’ ατό θα κεράζομαι ήμσον οκάν ρακίν με τα μεζέδες.

–     Ακ’σέστε, είπεν ο Θόδωρον, καλά, να εγροικάτε ντο λέγω σας: Ποίον πράμαν εν’ άρθωπον ελέπ’ ατό κι’ ο Θεόν ‘κι ελέπ’ ατό;

–     Ήμαρτα, είπεν ο ποπάς, εκολατίες πασά Θόδωρε. Πώς είπες αοίκον λόγον. Ο Θεόν ούλα ελέπ, ούλα εξέρ’, ούλα εγνωρίζ’. Πώς γίνεται να μη ελέπ’ ατό ο Θεόν;

–     Δέσκαλε, είπεν ο Λυπηρίδης, εγώ μικρόν παιδίν ‘κ είμαι.Ερωτώ σασέ: Αν ‘κ ευρήκετ’ ατό, εγώ θα λύν’ ατό, κι’ αν ‘κι συμφωνείτε, θα κεράζω εγώ το ρακίν. Οι παιδάντ’ εσέβαν σο νούνιμαν. Ντο πράμα να εν ατό; Ο Ποπάς πατεί ποδάρ’.»Ατό λάθος εν». Αμαρτία εν’ να λέγωμ’ ατό. Εσκώθαν εδέβαν πλάν κι’ ούλον την νύχτα, ενούνιζαν. Τ’ απαδαμέρ’ την ημέραν ούλ εμαζεύταν ‘ς σο δώμαν απάν, εμπροστά ‘ς ση Θοδώρονος τ’ οσπίτ’. Έρθεν κι’ ο ποπάς. Ο Θοδώρον ερώτεσεν ατ’ς:

–     Παίδια, ενούντσετε ούλον την νύχταν, έρχαλ θα εύρετ’ ατό.

–     Ντο να ευρήκωμε, πασά Θόδωρε, είπεν ο ποπάς, ατό ντο λές, ας σα Γραφάς κι’ εξ’ εν’.

–     Καλόν, είπεν ο Θόδωρον, τεμάκ εσείς εχάσετε. Αν λύν’ ατό, εγώ, θα πίνωμε το ρακίν. Ατώρα φερέστ’ ατό.

–     Γιοκ, είπαν οι παιδάντ’, θείο Θόδωρε σιφτάν να λές μασέ ντο εν ατό κι’ αν τερούμε λες σωστά, χαλάτς το ρακίν. Εγέλασεν ο Θόδωρον, κι’ είπεν ατ’ς:

–     Καλόν, αέτσ’ ας εν’. Ντο εν’ ατό το πράμαν, άρθωπον να ελέπ’ ατό κι’ ο Ιεόν ‘κ ελέπ’ ατό; Τ’ όρομαν. Άρθωπον κοιμάται κι’ ελέπ’ ατό, ο Θεόν ‘κι κοιμάται, πως θα ελέπ’ ατό;

–     Εχ’ς δίκαιον, είπαν οι παιδάντ’. Σωστά έλυσες α. Αρ’ ατώρα ας έρται το ρακίν. Έγκαν κι’ έπανε ούλ’ ση Θοδώρ’ την υίαν.