Το σαλάκ’!…

Αβραμαντίνα ασή βαρενού έτον πολλά καματερέσσα σα νέτ̤α τς κι ούντας εγέρασεν πα ξαν κι’ έστεκεν. Εδούλευεν. Έναν ημέραν επήγεν σα ξύλα. Εσαλακίασεν κι’ εφορτώθεν κι’ έρται. ‘Σ σην στράταν επέντεσαν ατέν καμπόσοι Βαρενέτ..

–  Θεία Αβραμαντίνα, είπεν ατέν, ντο πολλά ξύλα εφορτώθες;

–   Γουρπάν εσούν, είπεν Αβραμαντίνα, εγώ εγέρασα, άλλο ‘κι σώζω. Ντο ν’ εφτάγω; Τα δύο σ̤αλ̤άκ̤α έναν εφτάγ’ ατά.