Ατό νουνίζω!….

Ο Σαλέχς και ο Πάντζον ο ζαρζαβατζής, πάντα εντάμαν επέγναν σα μεϊχανέδες. Έναν ημέραν εγένταν κοστέλ̤α και επέγναν κολτούκ κολτουά. Ο Σαλέχς έφαεν πολλά και ‘κι επόρεσεν να χωνέυ’, και σ’ έναν κεσέν τη δρομί ενεγούλτσεν και εξέγκεν’ ατά ούλ̤α. Έναν κοτοπουλόπον, έτρεξεν κι’ εσκάλωσεν σο φάεμαν. Ο Πάντζον είδεν τον Σαλέχ νουνισμένον και λέει ατόν:

– Σαλέχ, εξέρω ντο νουνίγς, τα 5 γορός̤α ντ’ εχάρτζεψες κι’ ατώρα ούλ̤α εξέγκες. Σ’ ήμσον ώραν απές ξάν θα πεινάς.

– Γιόκ Πάντζο, λέει ατόν. Έναν άλλο πράμαν νουνίζω. Ση Καλτάκ την μεϊχανέν έπαμε τρία ρακία με τ’ ελαίας. Αχά ελεπ’ ατά. Ση Φελέκ’ με το κρασίν εφάγαμε ξερά φασούλ̤α, αχά πα ελέπ’ ατά. Σ’ Αχιλλέα τη μάγερα εφάγαμε μακαρόνια. Άταχα!..εκείνα πα ελέπω! Άμαν καρτάσ’ αγούτο το κοτοπουλόπον πού εφάγαμε ‘κι επορώ να θυμούμαι! Αρ’ ατό νουνίζω.