Ο Μουχτάρ-τς κ’ αλέπον!….

Ο Μουχτάρ-τς κ’ αλέπον!….

 ‘Σ σα παλαιά τα χρόνä ίνας Σουρμενέτες επίασεν ίναν αλέπον. Έγκεν ατον σ’ οσπίτ’ κ’ εσέγκεν ατον ‘σ σο μαντρίν. ‘Σ σην πόρταν τη μαντρί εσπάλτσεν το ζυγόν, γιατί ‘κι είχεν κανάτ’, και με το νούν ατ’ τεά εσπάλ’τσεν ατο, επήγεν έπεσεν κα.

Σκούται από πουρνού, πάει ‘σ σο μαντρίν, τερεί ο αλέπον πουδέν ‘κι έν. Τερεί απάν, τερεί αφκά, ‘κι επορεί να εγροικά απόθεν εξέβεν ο αλέπον.

Κουΐζ τοι χωρέτς, εκείν’ πα τηδέν ‘κι εγροικούνε. Ενούν’τσαν κ’ επενούν’τσαν, εκούϊξαν τον μουχτάρ, αμόν τεά ακουλήν άνθρωπον. Έρθεν εκείνος πα, σουφρών’ μίαν τ’ οφρύδä, τερεί καλά – καλά, αλλομίαν κλώσκεται λέει τοι χωρέτ’ς:

– Όλαν εσείν ντο αχμάκ ανθρώπ’ είστεν, αχά απώθεν εξέβεν αλέπον, και δείκ’ ατς τοι ζεβλί τα τρυπία!

 Από το βιβλίο ¨Συλλογή Ποντιακών Ανεκδότων¨ του 1976.