ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ .
3XY Radio Hellas
Εκπομπή 23-5-2000


Εμείς οι Πόντιοι μετανάστες της Αυστραλίας όπως της Ελλάδας και των άλλων χωρών υπεραγαπούμε την ποντιακή πολιτιστική μας κληρονομική παράδοση και προσπαθούμε να την φυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού όχι μόνο γιατί με τη μεγάλη άξια που κρύβει μεσα της μπορεί να συγκριθεί επάξια και να κριθεί ισάξια με την υπόλοιπη πολιτιστική δημιουργία της Ελληνικής μας φυλής, αλλά και διότι πιστεύουμε ακράδαντα όλοι μας ότι με τι βίωση αυτής της πολιτιστικής κληρονομιάς αναχαιτίζουμε την ορμή και τη δύναμη της αφομοίωσης και κρατούμε αλώβητη την Ελληνική ποντιακή μας ψυχή, διότι αυτή μας κρατάει σταθερούς στις ρίζες μας, από τις οποίες τρέφεται και αναζωογονείται η ψυχή και η καρδιά μας, αυτή μας κάνει να αγαπιόμαστε κατά βάθος και να υποστηριζόμαστε μεταξύ μας παρά τις διάφορες και φαγωμάρες μας εδώ στους αντίποδες του κόσμου, τίποτε για μας δεν υπάρχει προσφιλέστερο και ωραιότερο και τίποτε δεν μας συγκινεί περισσότερο από τις παραδοσιακές ποντιακές ενδυμασίες, την ποντιακή γλώσσα, το τραγούδι, το χορό, το θέατρο, την ποντιακή πολιτιστική μας παράδοση με δυο λέξεις όπως την έφεραν οι πατέρες και παππούδες μας από τον ιστορικό πόντο και όπως εμείς την κληρονομήσαμε βιωματικά από αυτούς, εκείνο όμως που θέλω πολύ να τονίσω και παρακαλώ να το λάβουμε όλοι υπόψη είναι ότι ο αγώνας στον οποίο έχουμε αποδοθεί για να διατηρήσουμε και να μεταδώσουμε στα παιδία μας τον αμύθητο αυτό πολιτιστικό πλούτο παρουσιάζει όμως ορισμένες βασικές ελλείψεις, και δεν διεξάγεται με τρόπο που να εξασφαλίζει την πιστή επιβίωση και συνέχιση των πολιτιστικών αυτών αγαθών από τα παιδία και τα εγγόνια μας. Τις ελλείψεις βέβαια αυτές δεν πρέπει να τις δούμε ως αποτέλεσμα αμέλειας η υποτονικής δραστηριότητας, ούτε ευθύνεται γι’ αυτές ο οργανωμένος Ποντιακός Ελληνισμός της Αυστραλίας,. Απεναντίας στην χώρα αυτή που ζούμε γίνονται πολλές και φιλότιμες προσπάθειες από τους υπεύθυνους των Οργανισμών, όπως επίσης μεγάλο και συστηματικό αγώνα διεξάγουν με τα λίγα μέσα που διαθέτουν αρκετοί ποντιακής και μη γενικότερα καταγωγής εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί, για μελέτες και έρευνες πάνω σε ότι έχει σχέση με την γλώσσα και την πολιτιστική παράδοση των πόντιων στους αντίποδες όπου ζούμε. Τα κήρια σημεία στα οποία υστερούμε τα βασικά είναι τα έξεις:

1. Είναι γεγονός πως ο οργανωμένος χώρος του Ποντιακού Ελληνισμού παρουσιάζεται διασπασμένος και αναποτελεσματικός παρά την ζωηρή και δυναμική παρουσία της δεύτερης γενιάς στην επιστημονική οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας που ζούμε. Αυτή η δύναμη δυστυχώς όμως δεν μεταφέρεται μέσα στον οργανωμένο χώρο του Ποντιακού Ελληνισμού, οφείλουμε και πρέπει να δούμε την πραγματικότητα κατάματα απαλλαγμένοι από τις φαντασιώσεις που κατά καιρούς μας κυριεύουν, όλοι μας φορείς και άτομα έχουμε παρασυρθεί σε λάθη και υπερβολές διεκδικώντας την αποκλειστικότητα του δικαίου μέσα από ανορθόδοξες επιλογές καταλήγοντας σε αφορισμούς με μοναδικό αποτέλεσμα την αποδυναμώσή μας και την αδυναμία μας να προσφέρουμε στο ευρύτερο κοινό ειδικότερα στα παιδία μας την παράδοση την ιστορία και τις άξιες που έχουμε κληρονομήσει.
2. Το δεύτερο θέμα που μας απασχολεί είναι η ποιότητα της προσφοράς μας στους νέους. Και ποιο συγκεκριμένα στην όχι άρτια, αλλά μόνο εμπειρική κατάρτιση πάνω στα θέματα του ποντιακού πολιτισμού των ομογενών εκείνων , που αναλαμβάνουν να μυήσουν τους νέους μας στο χορό, Στο τραγούδι, στα έθιμα, και στο πολιτισμό και ότι άλλο έχει σχέση με την πολιτιστική και πολιτισμική μας κληρονομιά. Εδώ λοιπόν όπου ζουν σήμερα 75-80 μετανάστες ποντιακής καταγωγής έχουμε απόλυτη και επείγουσα ανάγκη να καταρτίσουμε όσο γίνεται πιο άρτια τους ήδη υπάρχοντες αλλά και άλλους νεότερους αναμεταδότες να διασφαλίσουν τη σωστή επιβίωση τους αλλά και την ανόθευτη μετάδοση τους στις επερχόμενες γενιές. Για την θεραπεία και ικανοποίηση αυτής της ανάγκης μας ζητάμε από το κέντρο να την κάνει και δική του υπόθεση και υποχρέωση. από κοινού να δούμε πως θα επιτύχουμε την οργάνωση και πραγματοποίηση. Με τον τρόπο αυτό θα γίνει και πιο ζωντανή η επαφή του κέντρου με της ποντιακές εστίες της διασποράς, και θα αισθανόμαστε εμείς οικονομικοί μετανάστες περισσότερο δεμένοι με το εθνικό μας κέντρο.
3.  Άλλο πολύ σοβαρό θέμα, που απασχολεί εμάς τους ποντιακής καταγωγής και τους υπόλοιπους έλληνες μετανάστες στην Αυστραλία και κυριολεκτικά μας πονά πολύ, είναι η αβεβαιότητα που παρατηρείται σχετικά με το θέμα της Γενοκτονίας των πόντιων, βρισκόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση όταν από την μια αισθανόμαστε τη βαθιά επιθυμία και την ιερή υποχρέωση να αγωνιστούμε, για να πείσουμε τους Αγγλοσάξονες της Αυστραλίας και την πολυεθνική κοινωνία της χώρας αυτής να αναγνωρίσουν την γενοκτονία 353,000 ελλήνων του πόντου πατέρων και παππούδων μας όπως επιβάλουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και (η ελεύθερη σκέψη που κυριαρχεί στην εποχή μας) και από την άλλη όχι μόνο να μην έχουμε καμία ουσιαστική βοήθεια από την ελληνική πολιτεία αλλά με την όλη στάση της απέναντι στο θέμα αυτό να αποδεικνύεται αναποφάσιστη, διστακτική, και ταλαντευόμενη ακόμη και για τα λιγοστά βήματα που έκανε, να ορίσει την 19η Μάιου ως ημέρα Μνήμης της θυσίας των ελλήνων του πόντου. Αντί να κάνουν ένα μνημείο για τα θύματα της Γενοκτονίας, τιμούν τον δράστη του εγκλήματος Κεμάλ καταθέτοντας στεφάνια στο μαυσωλείο του Ντροπή! Και σαν να μην έφτανε η διπλοπροσωπία και διστακτικότητα αυτή της επίσημης Ελληνικής Πολιτείας συχνά εμφανίζονται ελλαδίτες στην εδώ ομογένεια η οποίοι από κομματική και μόνο σκοπιμότητα κινούμενη αλλοιώνουν και αυτή την μικρή πρόοδο που σημειώθηκε στο χειρισμό του θέματος από την Ελλάδα, δημιουργώντας την κρίσιμη απορία, αν και κατά πόσο η ελληνική πολιτεία πιστεύει στην διάπραξη της γενοκτονίας και αν έχει πράγματι σκοπό η ίδια πρώτα να την αναγνωρίσει επίσημα και να την προώθηση συστηματικά στο διπλωματικό πεδίο για την καθολική αναγνώριση της. Εμείς πάντως στην Aυστραλία και το λέγω με πολύ πικρά αυτό, αντιμετωπίζουμε ήδη τις συνέπειες της εισαγόμενης από την Ελλάδα αβεβαιότητας για το εθνικό μας αυτό θέμα. Με το να συναντούμε απροθυμία ακόμα και από πόντιους μετανάστες για την συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις της ημέρας μνήμης, για να μην πω και κίνδυνο διάσπασης ενότητας των Οργανώσεων μας, από εκείνους που επηρεάζει περισσότερο η διγλωσσία του εθνικού κέντρου. Το ερώτημα όμως είναι πόσο εμείς οι πόντιοι και κυρίως οι Ελλαδίτες, κάναμε και κάνουμε για να πιέσουμε την Ελληνική πολιτεία να πάρει τη θέση που της πρέπει και να θέσουμε όλους τους αρμόδιους προ των ευθυνών τους για των ορθό και δίκαιο της θυσίας των πόντιων προγονών μας χειρισμό, του κατεξοχήν εθνικού αυτού θέματος. Ο προβληματισμός μας στο ερώτημα αυτό και η λήψη αποφάσεων για το τι πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα θα πρέπει να αποτελέσει βασικό θέμα στο Έκτο παγκόσμιο ποντιακό συνέδριο. Ένα τρίτο θέμα το οποίο μας απασχολεί πολύ, είναι η μεγάλη ανάγκη να προσδώσουμε τη σημασία που αρμόζει και την άξια που ταιριάζει στη συμμετοχή των νέων μας στα πολιτιστικά μας δρώμενα. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει κανένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος που να μην αναγνωρίζει την αυξημένη ωριμότητα που παρουσιάζουν οι νέοι της εποχής μας, γι αυτό πρέπει να τους φερόμαστε όχι σαν εκτελεστικά όργανα των δικών μας σκοπών και σχεδιασμών αλλά να τους αφήνουμε τα λογικά περιθώρια , ώστε να αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι των σκοπών αυτών. Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς και επομένως η έγκαιρη ανάπτυξη του αισθήματος της ευθύνης για όσα οι ίδιοι καλούνται να κάνουν θα φέρει καλύτερα αποτελέσματα. Οι σκέψεις αυτές αν φαίνονται σωστές και χρήσιμες για την ελλαδική πραγματικότητα γίνονται ύψιστης σημασίας και αποφασιστικές για την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και της πολιτιστικής παράδοσης των ποντίων της Διασποράς, δεν θα πω βέβαια κάτι καινούργιο με το να τονίσω ότι εμείς οι οικονομικοί μετανάστες των δεκαετιών του 50-60-70 και 80, αρχίσαμε από καιρό να αποσυρόμαστε από την ενεργό δράση και ότι μαζί μας φεύγει και ο βιωματικός πολιτιστικός πλούτος που γεμίζει την ψυχή μας, θα με διορθώσετε ίσως με το ότι αφήνουμε παιδία πίσω μας, που θα συνεχίσουν το δικό μας πολιτιστικό έργο. Σας ερωτώ όμως πόσο ικανοί συνεχιστές του έργου αυτού μπορούν να είναι τα παιδία μας η τα παιδία των παιδιών μας που μεγαλώνουν σ’ ένα περιβάλλον αλλόγλωσσο και πολύ διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο, ενώ λιγοστεύουν συνεχώς γύρο τους οι μετανάστες της πρώτης γενιάς, εμείς οι βιωματικοί φορείς των πολιτιστικών αγαθών του πόντου. Εκείνο που έχω να τονίσω είναι στα παγκόσμια συνέδρια αλλά και σε άλλες ελλαδικές εκδηλώσεις όπως το συναπάντημα των πόντιων νεολαιών στην Ιερά Μονή Σουμελά κάθε Ιούλιο, να καλούνται όσο γίνεται περισσότεροι Νεολαίοι της διασποράς και να οργανώνονται κατάλληλα σεμινάρια ιστορίας, πολιτισμού, χορού, τραγουδιού, κ.λ.π. η παρακολούθηση των οποίων θα τους προετοιμάσει δίνοντας τους όλα τα εφόδια

α. Να συμμετάσχουν ενεργά στα Παγκόσμια συνέδρια και

β. Όταν θα επιστρέψουν στις χώρες του εξωτερικού όπου ζουν μόνιμα να μπορούν να μεταφέρουν της εμπειρίες τους και στους άλλους νέους και νέες. Λοιπόν οι νέοι είναι διάδοχοι μας είναι το μέλλον μας και πρέπει ναι τους στηρίξουμε υλικά και ηθικά, διαφορετικά όλα όσα έχουμε δημιουργήσει με κόπους οράματα και θυσίες δεν θα συμβολίζουν τίποτα και δεν θα χουν καμία μελλοντική ιστορική αξία (ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΜΕ ΠΕΤΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑΤΑ)
5. Τελευταίο θέμα που μας απασχολεί, είναι ότι πρέπει να πυκνώσουμε και να αναβαθμίσουμε τη μεταξύ μας επικοινωνία και τις επαφές, Εμείς δε διστάζουμε να πούμε ότι με το πέρασμα του χρόνου η επικοινωνία μας με το εθνικό Κέντρο γίνεται δυσκολότερη σε σημείο που να έχουμε την αίσθηση ότι απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλο και τείνουμε αργά αλλά σταθερά στην ολοκληρωτικοί απομόνωση και να σκεφθεί κανείς ότι αυτό γίνεται στην δική μας εποχή, που η επιστήμη και ειδικότερα τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας ( INTERNET- ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ) έχουν κυριολεκτικά εκμηδενίσει τις αποστάσεις με την αυτόματη επικοινωνία. Είναι καιρός να θέσουμε οριστικά τέρμα σ’ αυτό τον αναχρονισμό, πρέπει να εξοπλίσουμε τους οργανισμούς μας με σύγχρονα μέσα μόνο έτσι θα μπορούμε να είμαστε πάντα επαρκώς ενημερωμένοι στα ζητήματα που μας αφορούν, θα μπορούμε να συνεννοούμαστε και να συντονίζουμε τις προσπάθειες μας, αλλά και να αισθανόμαστε περισσότερο ο ένας κοντά στον άλλο.

       ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ε. ΚΟΒΡΙΔΗΣ