Η γλώσσα μας, η τόσο κοντινή στην Ομηρική

Η γλώσσα μας, η τόσο κοντινή στην Ομηρική

είναι πολύτιμο δώρισμα των δικών μας σε εμάς. Είναι ποιητική…

Ακούστε σας παρακαλώ μια υπέροχη Μήδεια στη λαλιά μας
Η Μήδεια του Ευριπίδη στην Ποντιακή.


Κάπως ας έτον κι Αργώ το φτερωτόν καράβιν ασ’ σα συμπληγολίθαρα καμίαν μ’ εδεβένεν, μ’ έσκιζεν πέραν περού τα γερανέα κάσα κι άμον πουλίν εκόνεβεν ’ς σα χώματα των κόλχων. Κ’ εΐνο το πευκόδεντρον μ’ εκόφκουτον καμίαν, ασ’ σα ρα≤ία του Πηλί και ίνουτον κουπία να εμπροκουντούν οι Έλλενοι καράβ αρματωμένον να πά(γ)νε ’ς σο αράεμαν κι’ άμον κλεφτάντ αρπάζ’νε  για τη Πελία το χατήρ’ τ’ αναθεματισμένον  το Δέρας το χρυσόμαλλον το πόστ τ’ αφορισμένον. Αέτς αν έτον η κυρά μ’ η Δέποινα μ’ η Μήδεια ασ’ σην εγάπ’ του Γιάσονα ’κι θα επαλαλούτον, μέτοικος ’κι θα έρχουτον ’ς ση Ιωλκός τα κάστρα, ούτε θα εκαντούρεβεν κι’ εβάλνεν σα φυτίλια τα θυγατέρας τ’ άρχοντα τον κύρ’ν ατουν να σπάζ’νε, τον κυρ’ ατά π’ εγέννεσεν τον άτυχον Πελίαν. Δία, κι εσύ του Hλ’ το Φως και τη γής στερέα ακούτεν τη ≤ιλäκλερον πως κραζ’ άμον κορώνα; κι άμον βοήν το μοιρολόϊ πως συνταράζ’ τον κόσμον; Ντ’ έπαθες, ντ’ έρθεν εύρε ’σεν και ν’ αποθάν ’τς εχπάστες; Γιαμ εν τσ’ εγάπς η καμονήν τη κρεβατί το πάθος; Στα, κλωστ’ οπίς. Μη πορπατής τη θανατή το δρόμον. Άκαιρα τ’ έρεν μ’ αποθάν ’τς. Ζήσον ολίγον κι άλλο. Ορία και μη τογραεύς την ψή σ’ για έναν άντραν, ίλâμ για άντραν π’ έφυεν και τρε≤ οπίς σην άλλεν. Ατός οπίς ’κι κλώ®κεται, χολιά®κεσαι του κάκου, του κάκου κλαις και δέρκεσαι, κι’ καμονής του κάκου. Ο Δίας εσέν ’κι ανασπάλ’, το δίκαιος ’κι χάτε.

Πρόκειται για απόσπασμα από το αδημοσίευτο έργο του νευροχειρούργου, Διδάκτορα του Παν/νίου ULM Γερμανίας και Επικ. Καθηγητή του Α.Π.Θ. Dr. Χρήστου Κ. Αντωνιάδη από το έργο του, “η Μήδεια του Ευριπίδη στην ποντιακή διάλεκτο” που παρουσιάστηκε στην ραδιοφωνική εκπομπή της ¨Ανέβζηγου αροθυμίας¨ της 4ης Απριλίου 2009 με θέμα: “την γλώσσα μου έδωσαν ποντιακήν.

 

Ανάρτηση για το διαδύκτιο: Λένα Σαββίδου για το Thalassa Kara Deniz

Γιωρίκας Κοβρίδης εκ Μελβούρνης