Μεσημερίν ο ήλεον, Χαρίτον.

126.

Μεσημερίν ο ήλôν,

Μεσημερίν ο ήλôν,

μεσουρανίζ’ και κλαίγει,

´ς σ’ αγούτον χώραν μισαφίρτ’ς,

πουγαλεμένον λέγει,

./.
θα πέρω τ’ομματόπα μου,

και τα χρυσά τ’ αχτίδâ μ’,

θα ξενιτεύω ´ς σα μακρά,

θ’ αφήνω σεν πατρίδα μ’,

./.
θα λέγω και τη φέγγονος,

το χάραγμαν το βράδον,

να φέρ’ τ’ αστρία’τ’ με τ’εμέν,

να μη δακραίν’νε άλλον,

./.
όσον πολλά εγάπεσα,

αγούτον την Ελλάδαν,

κι’ άλλον πόνον εδέκεν με,

πίκρας και στενοχώριας,

./.
χίλâ κομμάτâ εποίκαμε,

κάθαν αρθώπ’ καρδίαν,

κι’ άλλο πολλά εχωρί(γ)αμε,

την Χώρα ασ’ σα κλαδία’τς,

./.

Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων