Όλεα ν’ εβζήγαν χάθανε,,Χαρίτον

140.
Όλâ ν’ εβζήγαν χάθανε,
δίγω σεν θέ μ’ τα όνερα μ’,
έπαρ’ και την καρδίά μ’,
κι’ ατο την άκλερον την _ή μ’,
που σύρ’ την μανα≤ία μ’,
./.
πούμερ’ οτζιάκ’ να κάθουμε,
να λύγουνταν τα ≤ιόνâ μ’,
επάγωσεν το κάρδοπο μ’,
κουράγα ασ’ σα πόνâ μ’,
./.
πούμερ’ εγκάλâν ταπεινόν,
και γαλενόν λιμάνιν,
απές να ευρίκω το τερμάν,
για να γλιτών’με πάλι,
./.
´κι θέλω άλλο τη ζωή μ’,
νεγκάστα ετυρρâνίγα,
εθόλωσεν το ιδäνεμα μ’,
έναν καλόν κι ευρήκα,
./.
Όλâ ν’ εβζήγαν χάθανε,
επέμ’να ο ξενιτέας,
τ’οβράδον εγαπάτεψεν,
μανάχος ξενυχτέας,
./.
Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων