Άμον τα χρόνεα τ’ αργερά, Χαρίτον.

156.
Άμον τα χρόνâ τ’ αργερά, Χαρίτον.
Άμον τα χρόνâ τ’ αργερά,
π’ εποίναν μουχαπέτ’-ιν,
ολόβραδον ´ς σον Διγενήν,
´ς σην ταλασάν το κέϊφ’-ιν,
./.
Σύρθεν γλυκέα το τοξάρ’,
´ς σον ουρανόν ευρέθαμ’,
μ’ αροθυμίας βότανον,
καρδίας ενεστέθαν,
./.
Όλâ τα ορμανό≤ειλα,
Και τα παρχαρομύτâ,
´ς σο γιάν έλεες έρθανε,
μα τον Θεόν αλήθειαν,
./.
Άμον τα μύρâ χρώματαν,
η κάθαν τραγωδίαν,
´ς σο νού μ’ εποίνεν όρομαν,
τον Πόντον ζωγραφίαν,
./.
Κλαδόπα άμον εγκάλâν,
Παίρ’νε τα μυρωδίας,
Άλλον να μ’ ανασπάλκουνταν,
τ’ εμέτερον αξίας,
./.
Αν κι’ αν ρίζα μ’ εγνώρτσαμε,
τον πόνον και την κρίσην,
´ς σ’ Ορεστιάδας τ’ άκρεας,
ανέβζηγον η πίστην,
./.
Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων
Αφιερωμένον ´ς σον
Σύλλογον Ποντίων Ορεστιάδος ο Διγενής