167. Μανίτσα μ’ κλαίγω νε γελώ, Χαριτίδης Κ. Ιωάννης, Χαρίτον

167.
Μανίτσα μ’ κλαίγω νε γελώ,
Χαριτίδης Κ. Ιωάννης, Χαρίτον
μανίτσα μ’ κλαίγω νε γελώ,
νε πίνω και νε τρώγω,
αδά π’ επέμ’να λύγουμε,
πως πόνον ν’ αλαφρώνω,
./.
τον φέγγον έχω σύντροφον,
τ’ αστρίαν παρ’γορίαν,
τ®αμών’νε τ’ομματόπα μου,
και χάμαι ´ς σην φωτίαν,
./.
Πρόφτασον μάννα μ’ πρόφτασον,
Σουμών το παϊτόν’ιμ’,
Γâνάσε_εν με τ’ άλογο’τ’,
Να πέρ’ την _ήν τ’εμόν-ι,
./.
Κρäρâ εν’ τ’αντζία μου,
Τα ≤έρâ μ’ παγωμένα,
Πίασον ν’ ας χουλίγουνταν,
Μη κείντανε φλιμμέναν,
./.
Με κόπον έχω τ’άνασμα μ’,
Κι’ ακόμα την καρδία μ’,
Όλâ ομäζ’νε μ’όρομαν,
Πως ´κι έτον αληθείαν,
./.
Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων