175. Πίνω μεθώ και τραγωδώ, Χαριτίδης Κ. Ιωάννης, Χαρίτον

175.
Πίνω μεθώ και τραγωδώ,
Χαριτίδης Κ. Ιωάννης, Χαρίτον
πίνω μεθώ και τραγωδώ,
´ς ση μεϊχανές τ’ ακρέας,
≤ίλâ φοράς εγόμωσα,
ρακίν την αμπουλέα μ’,
./.
´ς σ’ομμάτâ μ’ όλâ λόϊδεαν,
ντο ήλεν και ντο φέγγον,
φενέρ’ είχα κι’ εχάσ’ ατο,
σεϊρτζής ´ς σο ίδιον έργον,
./.
θίγως μεζέν άετς ξερά,
ωφ, ρούζ’ απές ´ς σην γούλα μ’,
περ’ το φαρμάκ’ ντο τρέ≤ ´ς σην _ή μ’,
κι’ αποδιψά την βρούλα μ’,
./.
´ς σ’ομμάτâ μ’ όλâ λόϊδεαν,
ντο ήλεν και ντο φέγγον,
φενέρ’ είχα κι’ εχάσ’ ατο,
σεϊρτζής ´ς σο ίδιον έργον,
./.
έλα ρα≤ί μ’ χαμέλενον,
κεράζω σεν απ’ έναν,
πέμ’να μανάχος ´ς σην ζωή μ’,
θίγως σουμά μ’ κανέναν,
./.
´ς σ’ομμάτâ μ’ όλâ λόϊδεαν,
ντο ήλεν και ντο φέγγον,
φενέρ’ είχα κι’ εχάσ’ ατο,
σεϊρτζής ´ς σο ίδιον έργον,
./.
στείλον με τ’ αετόπουλα σ’,
να έχω συντροφίαν,
´ς σ’ αγούτον κόσμον ´κι επορώ,
άλλον την μανα≤ία μ’,
./.
´ς σ’ομμάτâ μ’ όλâ λόϊδεαν,
ντο ήλεν και ντο φέγγον,
φενέρ’ είχα κι’ εχάσ’ ατο,
σεϊρτζής ´ς σο ίδιον έργον,
./.
ολήβραδον βουρούσευα,
ταλγάδâν να φουρκίγω,
ξέβεν κι’ ο ήλεν ξεμερών,
κι’ εμέν εβρήκ’ να πίγω,
./.
´ς σ’ομμάτâ μ’ όλâ λόϊδεαν,
ντο ήλεν και ντο φέγγον,
φενέρ’ είχα κι’ εχάσ’ ατο,
σεϊρτζής ´ς σο ίδιον έργον,
αποδοση στην Ν.Ε.
πίνω μεθώ και τραγουδώ,
στις άκρες της ταβέρνας
(Χριστιανικές με ζωντανή μουσική)
χίλιες φορές γέμισα,
με ρακί την αμπούλα μου,
./.
χωρίς μεζέ έτσι σκέτα,
ωφ, πέφτει μέσα στο λαιμό μου,
παίρνει το φαρμάκι που τρέχει στην ψυχή μου,
και ξεδιψά την φλόγα μου.
./.
στα μάτια μου όλα παρόμοια,
τι ήλιος και τι φεγγάρι,
φανάρι είχα και το έχασα,
(και ξανά εγώ) θεατής στο ίδιο έργο,
./.
έλα βουνό μου χαμήλωσε,
να σε κεράσω ένα (ρακί),
έμεινα μόνος στην ζωή μου,
χωρίς κανένα κοντά μου,
./.
στείλε μου τα αετόπουλά σου,
να μου δώσουν την συντροφιά τους,
σε αυτόν τον κόσμον δεν μπορώ,
άλλο την μοναξιά μου,
./.
όλο το βράδυ προσπαθούσα,
τους καημούς μου να πνίξω,
βγήκε και ο ήλιος ξημερώνει,
και με βρίσκει ακόμα να πίνω,
./.
Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων