179. Το τιτινοτόπιν, Χαριτίδης Κ. Ιωάννης, Χαρίτον

179.
Το τιτινοτόπιν, Χαρίτον
Χαριτίδης Κ. Ιωάννης
´ς σο πόδ’ εσκώθαμ’ σύμπιρναν, φορτώσαμ’ τα μποχτσάδας,
κι’ απάν ´ς σον αραπάν εμουν, εκάθεσαμ’ τ’αράδας,
./.
ξυπνήσαμε πάρα πολύ πρωΐ, φορτώσαμε τα δέματια,
και πάνω στο κάρο μας, καθήσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο.
./.
με τα χουρτζουπαλέματαν, και με τα τραγωδίας,
τιτινοτόπι μ’ έρχουμες, να σύρομ’ τα δουλείας,
./.
με παλέματα και παιχνίδια, και με τα τραγούδια,
καπνότοπε μου ερχόμαστε, να κάνουμε την δουλειά μας,
./.
χάϊτε Ψαρρή μ’ αλήγορα, νη μη προφτάν’ ο ήλôν,
σερίαν θέλ’ το τσάκωμαν, και η κοιλία σ’ μήλον,
./.
Άντε αλογάκι μου Ψαρρή γρήγορα, να μη μας προφτάσει ο ήλιος,
Το σπάσιμο του καπνού θέλει δροσιά, και η κοιλιά σου μήλο (για να τον καλοπιάσει)
./.
Το μέρωμαν γιανά®εψεν, τελείνταν τα καρύκιαν,
 Νερόπον πούζ’ ασ’ σο κρενίν, κι’ ασ’ σο λαήν ´ς σα χείλâν,
./.
Το ξημέρωμα πλησίασε, τελειώνουν και τα σπαρμένα τα καπνά,
Από την πηγή παγωμένο νεράκι, και από την στάμνα στα χείλια.
./.
Εκλώσταμ’ για το τίζεμαν, έρθεν κι’ η καλομάννα μ’,
μακρύν καϊτέν ερχίνεσεν, κι’ εσέγκε μας ´ς σο κλάμαν,
./.
Γυρίσαμε για το ράψιμο των καπνών, ήρθε και η γιαγιά μου,
Το σκοπό μακρύ ξεκίνησε, και μας έκανε να κλάψουμε,
./.
Εθάρ’να πως ευρίγουμ’νες, οπίς ξαν ´ς σην πατρίδαν,
αίκον όρομαν γλυκίν, ατόσα χρόνâν ´κι είδα,
./.
Νόμιζα πως βρισκόμασταν, ξανά πίσω στην Πατρίδα,
τέτοιο γλυκό όνειρο, δεν είδα τόσα χρόνια,
./.
Τα όνεραν εν’ όνεραν, κι’ αδάκα η ορθίαν,
Ο ήλεν μεσουράνεσεν, τελέθεν κι’ η δουλείαν,
./.
Τα όνειρα είναι όνειρα, εδώ όμως είναι η πραγματικότητα,
Ήρθε το μεσημέρι, τελείωσε και η δουλειά.
Προστατεύεται από τον N.2121-1993 περί  Πνευματικών Δικαιωμάτων