Μάννα μ’ καλόν παράδεισον!!!

Ο μήνας Φεβρουάριος είναι ο μήνας που δεν θα μπορέσει να σβήσει ούτε να ωχριάσει στο νου και στην ψυχή μου ποτέ. Θα είναι ο μήνας που θα θυμίζει εσένα μανούλα μου. Θα είναι ο μήνας που θα σιγομοιρολογά και θα ψιθυρίζει το όνομά σου. Έφυγες τόσο αναπάντεχα μέσα από τα χέρια μου …. από τα χέρια τα οποία δεν θα ξεχάσουν ποτέ το άγγιγμά σου το πρώτο αλλά και το υστερνό, σε εκείνο το παγωμένο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν για τελευταία φορά έπεφτες στην αγκαλιά μου με τις μηδαμινές σου αισθήσεις…ας ήξερες ότι ήταν τα δικά μου!!!!! Εκεί μανούλα μου έβαζες τα χρυσά φτερά σου φορούσες το φωτοστέφανό σου άφηνες τούτο τον μάταιο κόσμο και ξεκινούσες το μακρυνό σου ταξίδι, ένα ταξίδι που κατάφερες να πάρεις…. τί δύσκολο και πόσο ανυπόφορο να μην μπορώ να σε ακολουθήσω….ενώ εγώ το  μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να σε κοιτώ χωρίς να έχω την δύναμη να σε ξαναξυπνήσω και να σου πώ όλα αυτά που έπρεπε να λέει ένα παιδί στην μάννα του,  στον άνθρωπο που τον έφερε στην ζωή, που έκλαψε από χαρά στην πρώτη γνωριμία, γέλασε στην πρώτη επιτυχία και δεν μίλησε για να μην στενοχωρήσει όταν χωρίς λόγο απομακρύνθηκε από την αγκαλιά της, την πρέπουσα στιγμή…. Πόσο αγαπούσες την παράδοσή μας  την λύρα που σου έπαιζα εσένα και στον πατέρα….πόσο θα ήθελα να ακούσεις αυτά τα πρώτα ποιήματά μου που έγιναν τραγούδια… πόσο θα ήθελα να μου πείς την γνώμη σου ……

%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%bc-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf%ce%bd

Ώφ!!  Μάννα μ’ μαννίκα μ’ καλόν παράδεισον, λαφρόν να εν’ το χώμα σ’…… πάντα θ’ αγαπώ σεν και ‘κι ανασπαλώ σεν!!!!!

%ce%bc%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b1-%ce%bc-%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf%ce%bd