Αμαρτίαι τέκνων επαίδευσαν γονέας!

πηγή εικόνας: http://www.spnx.gr/19-maioy-genoktonia-ton-ellinon-toy-pontoy

            Σε λίγα εικοσιτετράωρα συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την αποφράδα ημέρα, την ημέρα που έμελλε να είναι η απαρχή της 2ας φάσεως εφαρμογής του σχεδίου των νεοτούρκων, εκτοπισμού των χριστιανικών πληθυσμών από τις πατρογονικές εστίες, μέσω των πορειών του λευκού θανάτου (αμελλέ ταμπουρού), των δικαστηρίων της Ανεξαρτησίας στην Αμάσεια, τα οποία στόχευαν στην μαζική εξόντωση των επιφανών ανδρών του Ποντιακού Ελληνισμού (“Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος”) υπό το πρίσμα της νομιμοφάνειας και τις αχαρακτήριστες ενέργειες αφανισμού των από το δεξί χέρι του Κεμάλ εκείνον τον καιρό, τον αιμοσταγή Τοπάλ Οσμάν, την περίοδο 1919 – 1923.

            Η ανάγκη συγγραφείς του εν λόγω κειμένου – άρθρου, προέκυψε ως εσωτερική ανάγκη εξωτερίκευσης του αισθήματος της πικρίας που νοιώθουμε όλοι εμείς οι άγνωστοι και μικροί κόκκοι άμμου, οι οποίοι ως απόγονοι των κεκοιμημένων προγόνων μας ανησυχούμε για την έως σήμερα αντιμετώπιση του όλου θέματος αναγνώρισης της γενοκτονίας, από τους έχοντες τη δυνατότητα να το πράξουν, προτείνοντας μια επιλογή για την προηγούμενα απαραίτητη ενότητα στον χώρο.

            Η αντίληψη ότι η γενοκτονία είναι το μέσω με το οποίο θα προβάλλουμε τον εαυτό μας ως τον πιο άξιο έναντι των λοιπών, ότι δλδ «Εγώ» έχω πράξει και προσφέρει περισσότερα άρα είμαι ο καλυτερότερος, προσωπικά με ξεπερνά.

            Ένα άλλο που με εξωθεί πολλές φορές σε καταδικαστέες σκέψεις είναι ο διαχωρισμός που διαιωνίζεται στον χώρο. Δεν μπορεί να βαδίζουμε πάνω στον ίδιο δρόμο, να έχουμε τον ίδιο στόχο και να προσπαθούμε το μάτι του ενός να θέλει να το βγάλει ο άλλος. Είναι δυνατόν να μην μπορούμε να αντιληφθούμε την ουσία; Δεν νοιώθουμε ότι το δάσος καίγεται; Είναι δυνατόν να επιτρέπουμε τον εγωισμό μας να υπερνικά τον σώφρονα νου και να αντιμάχεται την ένωση στον χώρο; Πόσες αμαρτίες ακόμα θα πράξουμε πριν είναι πολύ αργά, όχι μόνο για το θέμα της αναγνώρισης αλλά και της απαξίωσης των νεότερων γενιών γονέων αλλά και παιδιών ανά την επικράτεια, του δικαιώματος της συλλογικής έκφρασης και αντιπροσώπευσης τους, εκτός ευτυχώς κάποιον φωτεινών εξαιρέσεων;

            Εάν επισκεφθεί κανείς, όχι ιδιαίτερα τους συλλόγους των αστικών κέντρων αλλά αυτούς της περιφέρειας, θα διαπιστώσει άμεσα την λειψανδρία στις εφηβικές ηλικίες. Θα διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι των συλλόγων ανά των ετών δίνουν μάχη για να κρατήσουν ζωντανούς τους συλλόγους τους τόσο με ανθρώπινο δυναμικό όσο και οικονομικά μη έχοντας την υποστήριξη της πολιτείας. Πλέον για να προσελκύσουν κόσμο αρκούνται ως επί τω πλείστων σε μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις οι οποίες είναι το μοναδικό πλέον γεγονός που αποφέρει κάποια υπολογίσιμα έσοδα, «Έσοδα επιβίωσης». Αυτό που πολλοί και πολλές παρατηρούμε στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης αν μη τι άλλο συγκαταλέγεται στην εικονική πραγματικότητα. Όλοι έχουμε δόση ευθύνης. Οι έχοντες τα προστάγματα την μεγαλύτερη. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι ο διαχωρισμός στον χώρο είναι το κυριότερο αίτιο.

            Είναι με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο ότι στα επόμενα εκατό χρόνια θα έχουν παρέλθει οι γενεές και μαζί τους θα έχουν ωχριάσει και μαραθεί όσα με κόπο μεταλαμπαδεύτηκαν από τις γενεές που έζησαν έως σήμερα. Αυτό θα επέλθει από την Δυτική επιρροή, την ελλιπή διδασκαλία στις αίθουσες των σχολείων, από την δημοσιογραφία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και από την οικογενειακή κρίση η οποία κρίση αν σήμερα λέμε ότι βαθαίνει φανταστείτε τον πυθμένα στον οποίο θα έχει οδηγηθεί τα επόμενα χρόνια.  Η οικογένεια η οποία κράτησε τα δίσεχτα χρόνια άσβεστο το κερί της πίστης και την έννοια της πατρίδας βάλλεται παντοιοτρόπως. Τα ποικίλα και πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει δεν της αφήνουν χρόνο για να ασχοληθεί με θέματα όπως η παράδοση, τα ήθη, τα έθιμα κτλ. Άρα είναι πασιφανές ότι το να έχει ως σημαία το θέμα της γενοκτονίας και καθημερινή συζήτηση είναι μάλλον παραμυθάκι. Όμως κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει το μέλλον. Θα υπάρχει πάντα η ελπίδα. Η λογική σκέψη όμως, παρατηρώντας τα δεδομένα, σε κάνει να ανησυχείς και να μην αισιοδοξείς.

            Αναρωτιέσαι αν οι πρόγονοί μας τιμωρήθηκαν προκαταβολικά για την δική μας έλλειψη για τις δικές μας ανεξομολόγητες αμαρτίες. «Αμαρτίαι τέκνων επαίδευσαν γονέας»

            Ίσως η μόνη επιλογή να κωφεύει μπροστά στα μάτια μας. Ίσως υπάρχει σε έναν νόμο ο οποίος έδωσε πνοή στην συλλογικότητα. Δημιούργησε το δικαίωμα των ανθρώπων στην ένωση επιδιώκοντας την επίτευξη κοινών στόχων. Αυτή η λύση βρίσκεται στον νόμο 1264/82 ο οποίος δίνει το δικαίωμα σύστασης πρωτοβάθμιων – δευτεροβάθμιων και συνομοσπονδίας. Εμείς σήμερα έχουμε τα πρωτοβάθμια, έχουμε τα δύο δευτεροβάθμια την Π.Ο.Π.Σ. και την Π.Ο.Ε. αλλά δεν έχουμε την Συνομοσπονδία. Η ένωση όλων υπό την συνομοσπονδία φαντάζει όνειρο απατηλής νυχτός αλλά είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει ενιαία συλλογική έκφραση του κοινού αγώνα των ποντιακών συλλόγων. Ίσως είναι και ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να αποδείξουν όσοι ευαγγελίζονται την ομόνοια ότι δεν φαίνονται αλλά είναι και τίμιοι. Αν όλοι μας ενώσουμε τις φωνές μας ως την ύστατη επιμνημόσυνη δέηση για τις αλησμόνητες ψυχές οι οποίες αναμένουν καρτερικά την όποια δικαίωση έστω και μετά θάνατον, τότε ίσως να πειστούν επιτέλους τα ασφαλισμένα ώτα εκείνων που έχουν την δύναμη να προβούν στην πραγματική και ουσιαστική ένωση του Ποντιακού Ελληνισμού.

            *Τη φράση “Ἀνδρῶν ἐπιφανῶν πᾶσα γῆ τάφος” την έχει γράψει ο Θουκυδίδης στον Επιτάφιο του Περικλή (Β, 43).

            Aποδίδεται ως “Των ένδοξων ανθρώπων τάφος είναι κάθε γη” και σημαίνει πως ο θάνατος των επιφανών ανθρώπων έχει οικουμενική διάσταση.