Ο Σάλτσον κι ο ειρηνοδίκης, του Παναγιώτη Μωϋσιάδη

Αληθινές Ιστορίες με τον Σάλτσον τις οποίες μοιράζεται μαζί μας ο υπογράφων το κείμενο μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης. Τον ευχαριστώ από καρδιάς που μου επιτρέπει να τις κοινοποιώ με την σειρά μου διότι η ιστορία μας είναι εκείνη που δεν πρέπει να λησμονηθεί…

Ο Σάλτσον  χαλατζής καλός έτον.  Είχͮεν έναν γαϊδουρόπον ,πολλά εκαμάτιζεν ατο. Με τ’ ατό ελάσκουτον τα χωρία κ’ εχαλαϊανεν, με τ’ ατό επαίνεν σα χωράφια και σο Καϊλάρ κάθαν Τετράδ’. Σ’ εξεργού πα επαλούκωνεν ατό σ’ αλώνια απάν’ κ’ εβόσκουτον. Άλλο μίαν το γαϊδίρ έσυρεν, έξέγκεν το παλούκ κ’ εσέβεν  σην παχτσέν τη γειτονά κ’ ετιζλάεψεν α’ πέραν περού…!

Ο χͮερίφ’ς  επίασεν τον Σάλτσον  και ψαλαφά να παίρ’ τη ζεμίαν ατ’ . Ο Σάλτσον είπεν ατόν:  -Αχά το γαϊδίρ’ εκεικά στέκ’, δέβα, πίασον ατό κ’ ας δί’ ‘σε τα παράδας…
Ο γειτονάς ατότες εγκάλτσεν ατόν  και επήαν σο ειρηνοδικίον τη Καϊλαρί Τετράδ’ ημέραν ο Σάλτσον εσκώθεν ερκεντέ, εφόρεσεν τα παλαιϊκά τα λώματα ,τα λάστιχα σα ποδάρια τ’, έβαλεν και το παπάχ σο κιφάλν ατ’ κ’ επήεν σο δικαστήριον. Κάποτε έρθεν η σειρά τ’. Ο ειρηνοδίκης κουίζ’ :
-Γαβριηλίδης Κοσμάς..

– Παρών, είπεν, κύριε ειρηνοδίκα. Επήεν, εκάτσεν σο σκαμνίν κι ακούει τα κατηγορίας.  Κάποτε λέει ατόν ο ειρηνοδίκης:
– Τι έχετε να πείτε, κύριε Γαβριηλίδη;  Εσκώθεν ο Σάλτσον απάν’ και λέει ατόν,
– Κύριε ειρηνοδίκα, μού επιτρέπετε μίαν ερώτησιν;
– Ορίστε κύριε, σας ακούω.
–  Ημπορείτε να μου ειπείτε, διατί σας ονομάζουν ειρηνοδίκην ;
– Όχι κύριε, θα μου το πείτε εσείς.

– Ακούστε, σας παρακαλώ, ονομάζεστε ειρηνοδίκης διότι  έχετεν ιεράν αποστολήν να ειρηνεύετε τας διαφοράς των ανθρώπων και όχι να τας εξωθείτε εις εχθροπραξίαν….!
Ο ειρηνοδίκης ετέρεσεν έναν σελεμεντέρ άθρωπον να γιουτουρεύ το λόγον ατ’ άμον λογοθέτες… Εθάμαξεν και είπεν:
– Βρέ άνθρωπέ μου, τόσα χρόνια στη δικαιοσύνη και αυτήν την άποψη δεν την ξανάκουσα. Εύγε σας, κύριε, απαλλάσσεσαι του κατηγορητηρίου…
Εξέβαν οξουκά και ο Σάλτσον λέει τον αγκαλετήν:
-Νέπε κι είπα ‘σε, αν επαίνες σο γαϊδίρ’ κάτ’ θα εδίνε ‘σε.  Ατώρα έπαρ’  την  ..…….!!

Πηγή: Παναγιώτης Μωϋσιάδης