Για τον πρόωρο αποχαιρετισμό στον Αλέξανδρο Νικολαΐδη

Ένα ποίημα, κατευόδιο στον πρόωρα κεκοιμημένο αδερφό μας Αλέξανδρο Νικολαΐδη. Καλό σου παράδεισο ρίζα μ’!!

Αλέξανδρος Νικολαΐδης, δύο φορές ολυμπιονίκης

Για τον Νικολαΐδην…
Άμον κερίν λυγίσ̌κεται
τ’ομμάτι͜α θε γελούνε,
κρυφά κρατεί τα δά̤κροπα
τον Χάρον ‘κί νικούνε,
τη χώραν αποχͮαιρετά
και κατηβαίν’ ‘ς σον Άδην,
τίκι͜α τ’ αζπάρι͜α πιδα̤βαίν’
γενναίον παλληκάρ’-ι-ν,
όσον εψυχομάχͮεν’νεν
κανείς χαπά̤ρ’ ‘κ’ επαίρ’νεν,
να πολεμά τον γουρζουλάν
και το γραφτόν εθέλ’νεν,
έγραψεν γράμμαν υστερ’νόν
από καρδι͜άς γραμμένον,
καταθαρρεύ’ τοι ζωντανούς
και τον βασανισμένον,
‘κ’ εθέλ’νεν σο αζούχ’ν αθε
τιδέν ασ’ ση ζωήν ατ’,
να φευ’ ολιγοζύαστος
βαρύν’ να μ’ εν’ ‘ς σην ψ̌ην ατ’,
εφέκεν δυο μετάλλια
αρθώπ’ς να βοηθούνε,
κ’ έναν ζωήν γενίν ζωήν
μ’ ελπίδαν ξαν να ζούνε,
Έϊκιτι Αλέξανδρε μ’
ποντιακόν νισάν’-ι-μ’,
τα λεοντάρα̤ κάποτε
κ’ ατα πα γονατίζ’νε,
και τη φωλέα τουν ‘ς σον Άδ’
όντες αχπάσκουν’ χτίζ’νε!!

Χ.Κ.Ι.